προνόμιο (με μερικές σταγόνες παθολογίας)

Οι  αγκαλιές και τα αγγίγματα

 που σε ηρεμούν

και σε κάνουν

 να νιώθεις

γαλήνιος.

 ή

τα βλέμματα

 που σε καθηλώνουν

 έστω και  για μία φευγαλέα στιγμή.

σαθρά κεκτημένα.

-Από τη στιγμή που έχεις χτίσει ενα οικοδόμημα ή τουλάχιστον έχεις βοηθήσει σε μεγάλο βαθμό στην ανέγερσή του, είσαι σε θέση να επιβλέπεις πως αυτό εξελίσσεται και διαμορφώνεται.  -

Όταν -στη σπάνια αυτή περίπτωση όπου- προκαλούνται ακραίες εξάρσεις απ'την πλευρά ενός ατόμου, που πηγάζουν από τη στάση του ατόμου αυτού προς αυτόν που βρίσκεται απέναντί του (ή δίπλα του, ή κάτω ή πάνω από αυτόν--->όχι στο φυσικό χώρο προφανώς), σημαίνει πως το άλλο άτομο έχει κερδίσει την έγνοια αυτή προς το προσωπό του και είναι δεκτό το να συμβαίνει η έξαρση μπροστά του. Κάθε τέτοια αρνητική έξαρση, πέραν του αντικειμενικά θλιβερού αντικτύπου της, είναι μολαταύτα δειγματική -εξ αντιδιαστολής- του μεγέθους της "συμπάθειας" του ατόμου προς τον κάθε απέναντι (κλπ). Με την έννοια της συμπάθειας τίθεται εδώ η νοητή τοποθέτηση του απέναντι σε μία υψηλή θέση της -επίσης νοητής- κατάταξης που το άτομο έχει συνθέσει. Σε κάθε περίπτωση, η τοποθέτηση αυτή δεν αποτελεί "χάρη" ή απόρροια απλά του γεγονότος ότι το άτομο είναι θετικά διακείμενο προς τον απέναντι. Αντιθέτως είναι μία αναγκαία τοποθέτηση, καθώς αυτό επέβαλε η συμπεριφορά του απέναντι, δεδομένου ότι μπορεί να παρουσίασε εξαίρετα ή συγκινητικά στοιχεία. Η συμπεριφορά αυτή του απέναντι και αντίστοιχα η αλληλεπίδρασή της με τη συμπεριφορά του ατόμου είναι αυτές που κρατούν το οικοδόμημα σταθερό ή χτίζουν και άλλους ορόφους σε αυτό

Το παραπάνω δεν αναιρείται στην περίπτωση που το άτομο παύει να νιώθει άνετα με τον απέναντι. Δεν καταστρέφονται τα κεκτημένα του. Απλά από ένα σημείο και μετά, ο προσωπικός ζωτικός χώρος καταπνίγεται τόσο -όχι απαραίτητα από την ενέργεια κάποιου αλλά ίσως και από την απουσία αυτής- που τον αποζητάς με τρόπο άσχημο, αγενή, ωμό και απότομο. 




επίσης με φοβίζει το γεγονός ότι μπορεί για κάποιον το οικοδόμημα να έχει 5 ορόφους ενώ για κάποιον άλλο 2

ελιτισμός?

όταν οι άνθρωποι γύρω σου -πλην ελάχιστων εξαιρέσεων- δε σου φαίνονται αρκετοί.

είναι λες και σε περιτριγυρίζουν άτομα που δε σε εμπνέουν ή δε σε γεμίζουν.

αυτό δε σημαίνει απαραίτητα υποδεέστεροι ποιοτικά.

σημαίνει απλά πως θεωρείς πως δε φτάνουν εκεί που θα  'θελες να φτάσουν
(είτε επειδή απλά έχεις συνθέσει μία ιδεατή εικόνα τους στο μυαλό σου είτε επειδή πιστεύεις ότι μπορούν να ανέβουν με ευκολία αυτή τη σκάλα, την οποία τοποθετείς μπροστά τους)

και φτάνεις στο σημείο να θες να φύγεις και να προσφέρεις εσύ στον εαυτό σου αυτό που άλλοι δεν μπορούν.

χωρίς σε καμία περίπτωση να τους κατηγορείς.

άλλωστε οι φίλοι δεν είναι για τις δύσκολες στιγμές, όπως πολλοί πιστεύουν.

είναι και για να μοιράζεστε τα θέλω σας και να ανακαλύπτετε τους εαυτούς σας μαζί.

έχοντας πει αυτό θεωρώ πως όλη αυτή η στάση αλληλεγγύης στην οποία όλοι τόσο ρηχά εμμένουν,
κινείται απλά στην επιφάνεια του τι θα πει "προσφορά" στα άτομα για τα οποία νοιαζόμαστε ή ανθρώπινη αλληλεπίδραση.

Φυσικά, δεν υποβαθμίζεται έτσι εύκολα η αξία των εξαιρέσεων, όμως και πάλι, αυτές δε λάμπουν πάντα. Κατα τη φωτεινή τους όμως περίοδο σε ηρεμούν -σαν να βοηθούν στο να απλωθούν στο χώρο οι σκέψεις και η έντασή σου, πολλές φορές ακόμη και όταν αυτές είναι θετικές- κάνοντάς σε πραγματικά να θες κι άλλο χρόνο μαζί τους

(όλα αυτά σε καθαρά θεωρητικό επίπεδο και υπό ένα πρίσμα σκεπτικισμού και αμφιβολίας)
(με την έννοια πως δε γνωρίζω αν τα ασπάζομαι στον υπέρτατο βαθμό)

Αξιόλογο ΥΓ στα πλαίσια της συνειδητής διαφοροποίησής μου με τους συνανθρώπους μου (:P) σήμερα: Όταν απευθύνεστε σε κάποιον ο οποίος τυχαίνει να περνά πολυ χρόνο με δύο ή τρία συγκεκριμένα άτομα, δε σημαίνει πως καταργείται η αυτοτέλειά του ως οντότητα, ούτε πως ξαφνικά τα μόρια του δέρματός του ενώθηκαν με αυτά του ατόμου που βρίσκεται δίπλα του, ώστε να καταργείται η αυτόνομη βούλησή του και η μοναδικότητα της προσωπικότητάς του. Οπότε όταν συζητάς με κάποιον καλό θα ήταν να του απευθύνεις το λόγο στο β' ενικό και όχι το β' πληθυντικό!

νύχτα

άρνηση στην επικοινωνία

εσκεμμένη αποφυγή κάθε συνεννόησης

πρόκληση στεναχώριας στους άλλους
αποποίηση κάθε ευθύνης

αυπνία 

(με μάτια που εχουν ένα βλέμμα μπερδεμένο και απαθές, ένα βλέμμα προσηλωμένο στην οθόνη, ένα βλέμμα που κοιτάζει το πάτωμα και τους τοίχους) 

διάσπαση προσοχής

καμία διάθεση για οτιδήποτε

κοίταγμα προς τα πίσω

Περνάνε οι μέρες, φεύγουν,
και κάτι φεύγει πάλι.
Κάτι μαζί τους παίρνουν, μα άγνωστο τι
κάτι γλυκό, μειλίχιο και ηδύ.

Πάντα περίμενες πως τ'αύριο θα ρθει,
πάντα εκεί προσδοκούσες.
Καθώς φαίνεται όμως αυτό αργεί.

Μα όταν έρθει, μη νομίζεις
πως καλό θα δεις.
Ο έρωτας και η ομορφιά θα ειν' τότε χαμένα

Aπόλεσε ελπίδες και όνειρα αφελή
αυτά δεν ειν' για σένα.

Κάθε μέρα κάτι φεύγει, μα άγνωστο τι
Στο τέλος τι θα μείνει;


Δε λάμπουν έτσι τα μάτια μας, μικρέ,
το νέφος κι αν περάσει
Δε λάμπουν μάλλον ποτέ

glades of ambivalence

(H ανάρτηση που θα διαβάσεις δεν εξυπηρετεί κάποιο συγκεκριμένο σκοπό ούτε είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα,απλά βαριόμουν και η όρεξη για να κάνω οτιδήποτε άλλο έλειπε :P)

Βλέποντας ή ακούγοντας πράγματα

μπορούμε είτε να στεναχωρήθουμε, 

είτε να θυμώσουμε, 

είτε να σκεφτούμε διάφορα μικροπρεπή και κακεντρεχή πράγματα

 για το άτομο από το οποίο αυτά πηγάζουν... 

όλα τα παραπάνω ακόμη και όταν είναι βάσιμα και πλήρως δικαιολογημένα

έχουν ως άμεσο αντίκτυπο το να αναλωνόμαστε σε κάποιον.

μα αυτό αποτελεί δείγμα της αξίας που μπορεί να δίνουμε -αδικαιολόγητα αυτή τη φορά- στο εκάστοτε τέτοιο άτομο ή του πληγωμένου εγωισμού μας που αναδύεται από το παρελθόν για να μας "βασανίσει".

Στην περίπτωση όμως που ξέρουμε πως τίποτα από όσα αναφέρθηκαν δεν έχουν ουσία, ακριβώς επειδή ορισμένοι άνθρωποι δεν έχουν ουσία (ναι, τους ανθρώπους πρέπει να τους ζυγίζουμε και να τους κατατάσσουμε και θα ήταν αφελές να νομίσει κάποιος ότι αυτό είναι εγωκεντρικό ή ρηχό), τότε η μοναδική οδός είναι η παγωμένη και συνάμα γλυκιά απάθεια :)

Aπό την άλλη, δε συνηθίζω προσωπικά να επεξεργάζομαι τόσο όσα -σε αντιδιαστολή με ότι ανέφερα πριν- "βλέπω και ακούω" και μου γεννούν θετικά συναισθήματα. Δε σημαίνει όμως πως τα παραβλέπω ή τα υποτιμώ. Ακριβώς το αντίθετο.

Αυτά είναι που αξίζουν.

 Στο τέλος της ημέρας αυτά θα μου λείψουν (και σκέφτομαι ότι θα 'θελα να βρίσκομαι αλλού αυτή τη στιγμή, απέναντι σε ένα συγκεκριμένο άτομο, κοιτάζοντας το)  ή θα νιώσω ότι με γεμίζουν (πράγμα που με κάνει χαρούμενο με τον πιο λεπτεπίλεπτο και όμορφα χαλαρό τροπο)

Ακαθόριστος

Συχνά δεν είναι από δειλία όταν οι άνθρωποι αντί να κάνουν βήματα προς τα μπρος
περπατούν προς τα πλάγια.
Άλλωστε αν ήταν απόρροια της δειλίας όλη αυτή η συναισθηματική και νοητική μετακίνηση,
 είτε θα ήταν προς τα πίσω (δηλαδή η  "κάθε φύσης" σχέση θα υποβιβαζόταν, θα αποκτούσε ξαφνικά μικρότερο νόημα),
 είτε τα βήματα θα άρχιζαν σιγά σιγά να γίνονται όλο και πιο ασταθή (οπότε και μαθηματικά θα επερχόταν η ρήξη ακριβώς γιατί η αργή και διστακτική κατεύθυνση κάθε ανθρώπου θα ήταν από άλλες κατευθύνσεις)

όχι, δεν είναι από δειλία.
Είναι εξορθολογισμός και λύση μίας κατάστασης που εξ ορισμού ζορίζει, η κατάσταση του "απροσδιόριστου", του "ενδιάμεσου" και του "ανεξήγητου"

όχι, δε θεωρώ πως πρέπει οι ανθρώπινες σχέσεις να μπαίνουν σε στεγανά απαραίτητα "πληρώντας προυποθέσεις", ωστόσο θεωρώ πως αυτά και οι συγκεκριμενοποιήσεις ειδικότερα, είναι ευκολώτερα διαχειρίσιμες.

Και ορισμένα συναισθήματα δεδομένου ότι είναι τόσο περίεργα και αντιφατικά (έντονα και αδύναμα)
δεν οδηγούν σε κάτι χειροπιαστό, ακριβώς επειδή δεν είναι επιδεκτικά εξωτερίκευσης. Και αυτό δεν είναι κακό, απλά δε μετουσιώνεται -και καλώς πιστεύω- σε κάτι άλλο, χωρίς -πάλι- να είναι αυτό.


*****http://www.youtube.com/watch?v=Z0XwOjSpdbc