Μεθυσμένος Κρίτων

Ξαφνικό.
Απρόσμενο.
Τρομακτικό.
Απαγορευμένο.
Ευεργετικό.




Υ.Γ : "πού πας μόνος τέτοια ώρα?"

Μα.

Μα το φωνάζω μέσα μου καθημερινά,
το φωνάζω περιμένοντας απέλπιδα πως θα το ακούσεις.
Μη βγάζοντας όμως κανέναν ήχο, μη εξωτερικεύοντας το αυτονόητο και αυτό που δεν πρέπει να ξεχάσεις, ίσως να μη γνωρίζεις τίποτα. 
Θα έπρεπε.

Και αν ακόμη κάποτε το γνώριζες, ίσως τώρα το ξεχνάς.
Μα.

Και κουράζομαι να το φωνάζω και κουράζομαι να ζορίζομαι και να πιστεύω ότι κάθε μέρα που περνάει μπορεί το "αυτονόητο" να αλλάζει, η θερμοκρασία να πέφτει, η απόσταση να μεγαλώνει.

Ίσως θα πρέπει να το διεκδικήσω πιο σθεναρά.
Σθεναρά?
Εδώ δεν το διεκδικώ ούτε κατ'ελάχιστον.
Πρακτικά τουλάχιστον.
Δε θα 'θελα να ξεχάσεις.

Λείπω ναι.
Μα αυτό δε σημαίνει κάτι.

Σίγουρα όλα είναι διαφορετικά.
Μα αυτό ποιοτικά δεν υποβαθμίζει τίποτα που ίσχυε πριν.

Ξέρω να ζυγίζω καταστάσεις, όπως επίσης και ανθρώπους.
όσο τεχνικό και αν ακούγεται αυτό.
Όπως επίσης ξέρω και να εκτιμώ κατά πόσο ένα βλέμμα είναι καθαρό.

Μα, ίσως να μην ξέρω πως να συμπεριφερθώ.
Μα, ίσως και να μη σε νοιάζει.

σαθρά κεκτημένα.

-Από τη στιγμή που έχεις χτίσει ενα οικοδόμημα ή τουλάχιστον έχεις βοηθήσει σε μεγάλο βαθμό στην ανέγερσή του, είσαι σε θέση να επιβλέπεις πως αυτό εξελίσσεται και διαμορφώνεται.  -

Όταν -στη σπάνια αυτή περίπτωση όπου- προκαλούνται ακραίες εξάρσεις απ'την πλευρά ενός ατόμου, που πηγάζουν από τη στάση του ατόμου αυτού προς αυτόν που βρίσκεται απέναντί του (ή δίπλα του, ή κάτω ή πάνω από αυτόν--->όχι στο φυσικό χώρο προφανώς), σημαίνει πως το άλλο άτομο έχει κερδίσει την έγνοια αυτή προς το προσωπό του και είναι δεκτό το να συμβαίνει η έξαρση μπροστά του. Κάθε τέτοια αρνητική έξαρση, πέραν του αντικειμενικά θλιβερού αντικτύπου της, είναι μολαταύτα δειγματική -εξ αντιδιαστολής- του μεγέθους της "συμπάθειας" του ατόμου προς τον κάθε απέναντι (κλπ). Με την έννοια της συμπάθειας τίθεται εδώ η νοητή τοποθέτηση του απέναντι σε μία υψηλή θέση της -επίσης νοητής- κατάταξης που το άτομο έχει συνθέσει. Σε κάθε περίπτωση, η τοποθέτηση αυτή δεν αποτελεί "χάρη" ή απόρροια απλά του γεγονότος ότι το άτομο είναι θετικά διακείμενο προς τον απέναντι. Αντιθέτως είναι μία αναγκαία τοποθέτηση, καθώς αυτό επέβαλε η συμπεριφορά του απέναντι, δεδομένου ότι μπορεί να παρουσίασε εξαίρετα ή συγκινητικά στοιχεία. Η συμπεριφορά αυτή του απέναντι και αντίστοιχα η αλληλεπίδρασή της με τη συμπεριφορά του ατόμου είναι αυτές που κρατούν το οικοδόμημα σταθερό ή χτίζουν και άλλους ορόφους σε αυτό

Το παραπάνω δεν αναιρείται στην περίπτωση που το άτομο παύει να νιώθει άνετα με τον απέναντι. Δεν καταστρέφονται τα κεκτημένα του. Απλά από ένα σημείο και μετά, ο προσωπικός ζωτικός χώρος καταπνίγεται τόσο -όχι απαραίτητα από την ενέργεια κάποιου αλλά ίσως και από την απουσία αυτής- που τον αποζητάς με τρόπο άσχημο, αγενή, ωμό και απότομο. 




επίσης με φοβίζει το γεγονός ότι μπορεί για κάποιον το οικοδόμημα να έχει 5 ορόφους ενώ για κάποιον άλλο 2

glades of ambivalence

(H ανάρτηση που θα διαβάσεις δεν εξυπηρετεί κάποιο συγκεκριμένο σκοπό ούτε είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα,απλά βαριόμουν και η όρεξη για να κάνω οτιδήποτε άλλο έλειπε :P)

Βλέποντας ή ακούγοντας πράγματα

μπορούμε είτε να στεναχωρήθουμε, 

είτε να θυμώσουμε, 

είτε να σκεφτούμε διάφορα μικροπρεπή και κακεντρεχή πράγματα

 για το άτομο από το οποίο αυτά πηγάζουν... 

όλα τα παραπάνω ακόμη και όταν είναι βάσιμα και πλήρως δικαιολογημένα

έχουν ως άμεσο αντίκτυπο το να αναλωνόμαστε σε κάποιον.

μα αυτό αποτελεί δείγμα της αξίας που μπορεί να δίνουμε -αδικαιολόγητα αυτή τη φορά- στο εκάστοτε τέτοιο άτομο ή του πληγωμένου εγωισμού μας που αναδύεται από το παρελθόν για να μας "βασανίσει".

Στην περίπτωση όμως που ξέρουμε πως τίποτα από όσα αναφέρθηκαν δεν έχουν ουσία, ακριβώς επειδή ορισμένοι άνθρωποι δεν έχουν ουσία (ναι, τους ανθρώπους πρέπει να τους ζυγίζουμε και να τους κατατάσσουμε και θα ήταν αφελές να νομίσει κάποιος ότι αυτό είναι εγωκεντρικό ή ρηχό), τότε η μοναδική οδός είναι η παγωμένη και συνάμα γλυκιά απάθεια :)

Aπό την άλλη, δε συνηθίζω προσωπικά να επεξεργάζομαι τόσο όσα -σε αντιδιαστολή με ότι ανέφερα πριν- "βλέπω και ακούω" και μου γεννούν θετικά συναισθήματα. Δε σημαίνει όμως πως τα παραβλέπω ή τα υποτιμώ. Ακριβώς το αντίθετο.

Αυτά είναι που αξίζουν.

 Στο τέλος της ημέρας αυτά θα μου λείψουν (και σκέφτομαι ότι θα 'θελα να βρίσκομαι αλλού αυτή τη στιγμή, απέναντι σε ένα συγκεκριμένο άτομο, κοιτάζοντας το)  ή θα νιώσω ότι με γεμίζουν (πράγμα που με κάνει χαρούμενο με τον πιο λεπτεπίλεπτο και όμορφα χαλαρό τροπο)

Ακαθόριστος

Συχνά δεν είναι από δειλία όταν οι άνθρωποι αντί να κάνουν βήματα προς τα μπρος
περπατούν προς τα πλάγια.
Άλλωστε αν ήταν απόρροια της δειλίας όλη αυτή η συναισθηματική και νοητική μετακίνηση,
 είτε θα ήταν προς τα πίσω (δηλαδή η  "κάθε φύσης" σχέση θα υποβιβαζόταν, θα αποκτούσε ξαφνικά μικρότερο νόημα),
 είτε τα βήματα θα άρχιζαν σιγά σιγά να γίνονται όλο και πιο ασταθή (οπότε και μαθηματικά θα επερχόταν η ρήξη ακριβώς γιατί η αργή και διστακτική κατεύθυνση κάθε ανθρώπου θα ήταν από άλλες κατευθύνσεις)

όχι, δεν είναι από δειλία.
Είναι εξορθολογισμός και λύση μίας κατάστασης που εξ ορισμού ζορίζει, η κατάσταση του "απροσδιόριστου", του "ενδιάμεσου" και του "ανεξήγητου"

όχι, δε θεωρώ πως πρέπει οι ανθρώπινες σχέσεις να μπαίνουν σε στεγανά απαραίτητα "πληρώντας προυποθέσεις", ωστόσο θεωρώ πως αυτά και οι συγκεκριμενοποιήσεις ειδικότερα, είναι ευκολώτερα διαχειρίσιμες.

Και ορισμένα συναισθήματα δεδομένου ότι είναι τόσο περίεργα και αντιφατικά (έντονα και αδύναμα)
δεν οδηγούν σε κάτι χειροπιαστό, ακριβώς επειδή δεν είναι επιδεκτικά εξωτερίκευσης. Και αυτό δεν είναι κακό, απλά δε μετουσιώνεται -και καλώς πιστεύω- σε κάτι άλλο, χωρίς -πάλι- να είναι αυτό.


*****http://www.youtube.com/watch?v=Z0XwOjSpdbc

Αυτή τη στιγμή.

Κούραση

(νοητική, συναισθηματική, ψυχική, σωματική)

Ραθυμία

(γιατί το εύκολο είναι απλό και καταντά βαρετό)

Ανία και Πλήξη

(γιατί η δειλία και η εσωστρέφεια σου έπαψε να με γοητεύει)

Ασυνεννοησία

(λόγω του εγωκεντρισμού που μας διακατέχει)

Αβεβαιότητα

(γιατί δεν μπορώ να ξέρω τι σκέφτεσαι)

Μετάνοια

(που δεν υπάρχει αλλαγή στάσης και συμπεριφοράς απ' την πλευρά μου σε πολλά θέματα)

 Απογοήτευση 

(από και προς το πρόσωπο μου)

Αναποφασιστικότητα

(όταν δεν ξέρεις τι θες, τίποτα δεν είναι αρκετό και συνάμα είναι όλα υπερβολικά ψυχοφθόρα και πιεστικά)

Απληστία

(γιατί θέλω τα πράγματα να εξελίσσονται κάθε φορά με τον τρόπο που εγώ επιθυμώ)

και παράλληλα με όλα αυτά ένας διστακτικός ενθουσιασμός

(για διάφορα ζητήματα και ανθρώπους)

 Η συμπεριφορά μου εύχομαι να μην έχει συνέπειες πάντα, γιατί αλλάζει με ρυθμούς ταχύτατους. Ναι είναι ασυνεπής, δεν ξέρω ποιον ζορίζει, αλλά δεν μπορώ να κινηθώ σε άλλους ρυθμούς. Σκέφτομαι πάρα πολλά πράγματα ταυτόχρονα :) και εξωτερικεύω μικρό μονάχα μερίδιο από τα μεγαλειώδη, φτηνά, έξυπνα, γελοία κλπ πράγματα που περνάνε από το μυαλό μου. Και μου αρέσουν οι άνθρωποι, ίσως περισσότερο από όσο πρέπει με τρόπο όμορφο και ταυτόχρονα ανθυγιεινό, πρωταρχικά για μένα και δευτερευόντως για αυτούς.

μία (επίσης) άσκοπη ανάρτηση λόγω μίας (εξ ίσου) άσχετης αφορμής (2)

(Δεν ξέρω τι πάραξενο είναι αυτό που με προβληματίζει τον τελευταίο καιρό και θέλω συνεχώς να ερμηνεύω συμπεριφορές ή να παρατηρώ πώς φέρονται οι άλλοι. Μάλλον είναι που όλοι διαφέρουμε σε τόσα πολλά επίπεδα και αυτό με φοβίζει και με εξιτάρει παράλληλα. Υποσυνείδητα κάνω τόσες πολλές κατηγοριοποιήσεις στους ανθρώπους και μάλλον αυτό βγαίνει προς τα έξω συχνά πυκνά γιατί άκουσα πρόσφατα πως είμαι επικριτικός άνθρωπος και πως "ζυγίζω" τους γύρω μου βάσει των συμπεριφορών τους. Δε θεωρώ πως αυτό είναι αρνητικό, ούτε σκοπεύω να το καταστείλω.)

Να θυμάσαι ότι οι άλλοι θα σε κρίνουν εξ ίσου βάσει όσων λες και κάνεις

και αντίστοιχα βάσει όσων δε λες και δεν κάνεις....

Νομίζω εν τέλει τα κίνητρα μας, ο λόγος για τον οποίο συμπεριφερόμαστε με ένα συγκεκριμένο τρόπο, δημιουργώντας μία συνέπεια στη συμπεριφορά μας, ίσως να έχουν μεγαλύτερη σημασία από τη συμπεριφορά καθ'εαυτή. Δυστυχώς όμως είναι δυσκολότερο να έρθουν στην επιφάνεια, δυσκολότερο να εξωτερικευθούν και να γνωστοποιήσουν στους άλλους πως η συμπεριφορά μας μπορεί να είναι και ολοκληρωτικά ασυνεπής προς αυτό που αισθανόμαστε και επιθυμούμε να εξωτερικεύσουμε.

Αυτά για όσους διακρίνουν αυτό που θέλουν από αυτό που κάνουν,

είτε είναι από δειλία, είτε από ντροπή, είτε από εγωισμό, είτε απο αβεβαιότητα.

Υπάρχει και άλλη κατηγορία ατόμων. Όλοι όσοι αποδιώχνουν τους δισταγμούς από μέσα τους, πράττοντας με σιγουριά, συχνά μη αναλογιζόμενοι (ή αδιαφορώντας για) τις συνέπειες.

Τέλος, ανάμεσα μας ζουν και οι άνθρωποι που δεν βιώνουν καν αυτό το συσχετισμό σκέψης-πράξης, ερμηνείας ασυνεπών συμπεριφορών κλπ. Οι άνθρωποι αυτοί -σε αντίθεση με όσους υπάγονται στις δύο προηγούμενες κατηγορίες- είναι όσοι επιλέγουν να μην κάνουν προσπάθειες για τους άλλους. Είναι όλοι όσοι διαθέτουν ένα τόσο μεγάλο Εγώ που αφενός τους καταπνίγει και αφετέρου τους καθιστά ανίκανους στο να "ξεκλειδώσουν" άλλα άτομα, να κοπιάσουν συνειδητά για να τα γνωρίσουν.

λύπη

όταν σβήνεις πράγματα
που έγραψες σε β' ενικό
για να τα γράψεις σε α'

Διαπίστωση

Σήμερα περπατούσα στο δρόμο,
(ακούγοντας αυτό)
σκεπτόμενος για άλλη μία φορά ένα εκατομμύριο πράγματα
 που μου περνούσαν από το μυαλό εκείνη τη στιγμή.
Και κλασικά προβληματιζόμουν.
Προβληματιζόμουν γιατί έβαζα με το μυαλό μου σενάρια,
επειδή έβλεπα πιθανούς λάθος χειρισμούς μου σε κοινωνικές συνευρέσεις
και αντιλήφθηκα (clap clap clap :) ) ότι, πραγματικά,
το να σκέφτεσαι τόσο πολύ και τόσο έντονα,
μονάχα προσοδοφόρο δεν είναι.
Γιατί όταν ζεις κάτι στο μυαλό σου, αυτόματα γεννάς προσδοκίες,
πρωτίστως και αποκλειστικά στον ίδιο σου τον εαυτό.
Μα αυτές οι προσδοκίες,
από τη στιγμή που δε σου έχουν γεννηθεί από κάποιον άλλο,
προφανώς και δεν αντιστοιχούν στην πραγματικότητα.
Και έρχεσαι εσύ και αντιδράς μετά με τρόπους ανεξήγητους
 και δύσκολα ερμηνεύσιμους απο τους άλλους.
Επομένως αυτή είναι μία στάση μη αποδεκτή.
Κάτι που σίγουρα δεν έχει να μου (σου) δώσει
 ό,τι πραγματικά επιθυμείς

Αυτό θέλω να μοιραστώ προς το παρόν.
Γενικά χαλαρώνω και ηρεμώ και προσπαθώ να λέω "yolo" ευκολότερα 
(έτσι βρε γιατί κατά βάθος όλοι χιπστεράδες είμαστε YOLO) :P

Καποιοι...

Κάποιοι άνθρωποι είναι όμορφοι.
Δεν είναι απαραίτητο να μιλήσουν.
Σου βγάζουν κάτι ζεστό.
Και κάνουν και εσένα ομορφότερο.


Καλημέρα. :)

ειρωνεία

Όταν πλέον το "Η κόλαση μου είναι οι άλλοι" του Σαρτρ το έχεις απομυθοποιήσει και το έχεις αναγάγει σε ένα εντελώς άλλο επίπεδο, γνωρίζεις πως κάτι δεν πάει καλά.

Πλέον δε σε στενοχωρούν οι άλλοι.
Δεν έχουν καν αυτή την ικανότητα.
Δεν είναι σε θέση
Γιατί? (θα αναρωτηθείς, δεδομένου ότι καθημερινά αλληλεπιδράμε με άλλους, ετεροκαθοριζόμαστε από αυτούς και χαιρόμαστε την παρουσία τους)

Θα σου απαντήσω.

Γιατι ο ίδιος σου ο εαυτός είναι ο μεγαλύτερος σου εχθρός
ή ναι, αν θέλω να επαναπαυτώ κάπως και να πω πως τις καταστάσεις δεν τις διαμορφώνουμε εμείς, τότε οι συμπαντικοί νόμοι (ο θεός, ή όπως ο καθένας το λέει) γελούν χαιρέκακα με διάφορα συμβάντα που μπορεί να μας τυχαίνουν.

Η ζωή δεν είναι όμορφη πάντα, έχει τις στιγμές της.

Είναι όμως σκληρή. Πάντα.

Και ακόμη και αν προσπαθήσεις και "δεχτείς τα χτυπήματα της" (για να το πω και dramaqueen-ιστικα)
μπορεί ποτέ να μην αλλάξει η νομοτέλεια που σε περιβάλλει.



Εύχομαι και αυτό να πρόκειται για μία ακόμη καταθλιπτική έξαρση και όχι για τη διαπίστωση μίας πάγιας κατάστασης.

Ζόρικη κατάσταση

Και αν πλέον δε θέλω να μη ζω,
Και αν θέλω να πάψω να είμαι νεκρός,
και να λέγομαι εγωιστής και παθολογικός χαρακτήρας,
τον τρόπο για να αλλάξω αγνοώ.
Ντρέπομαι να σας μιλήσω και ό,τι βγαίνει είναι ψέμα ή υπερβολή ή κάτι τέλοσπαντων που δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια μου.
Εύχομαι να καταπολεμήσω τη δυσχέρεια αυτή,
μα αν δε γίνει η αρχή βρίσκεσαι στο στάδιο της μη ύπαρξης και της απάθειας.
Θα αρχίσω να γελάω πιο πολύ, ίσως αυτή να είναι η λύση

Μία αίσθηση, παραξενη.

Θελω να σου μιλησω πραγματικα.


Να σκεφτω μαζι σου.

Εχεις κατι ομορφο κάπου εκεί. Μέσα σου.




ΥΓ. όλοι μας είμαστε διαφορετικοί. τόσο διαφορετικοι. Ενθουσιάζομαι