αχά

υποθέτω (ή διαπιστώνω, όπως το θες πάρ'το)
ότι το να παίρνεις πράγματα
χωρίς να δίνεις
δεν είναι γαμάτο όπως κανείς θα προσδοκούσε
αλλά μπορεί να σου επιστρέψει με τρόπο άσχημο,
μπούμερανγκ, όπως λένε.


φχαριστώώώ.

phoenix

ίσως οι υπερβολικές και περιττές σκέψεις πρέπει να αρχίσουν να εξαφανίζονται.
αλλαγή στάσης απαιτείται πάντα, με συνειδητή προσπάθεια
και... κόπο (ναι, πρέπει να καταβάλλεται και αυτός που και που :p)

υπάρχουν τόσα όμορφα πράγματα με τα οποία μπορούμε να ασχοληθούμε,
επομένως γιατί να αναλωνόμαστε σε κάτι που μας προκαλεί δυσφορία?



this offering,
 we raise it up
(because we can)

Όταν η διαυγής πόρτα θρυμματίζεται.

ορισμένα πράγματα είναι ειλικρινά τόσο γελοία και αξιολύπητα

και μου προκαλούν αηδία και λύπηση.

ειδικά όταν τα εκφράζουν άτομα που έχω εξιδανικεύσει και που θαυμάζω.

δεν πρόκειται όμως να μπω στη διαδικασία της εκλογίκευσης ξανά, ούτε της δικαιολόγησης προσώπων και καταστάσεων, τουλάχιστον όχι όταν αυτό κοστίζει σε μένα και την συναισθηματική και πνευματική μου ακεραιότητα

αν κάναμε υπαγωγή και των ανθρώπινων σχέσεων σε μία συμπαντική νομοτέλεια αιτιότητας, η αγένεια και η δειλία θα έπρεπε να τιμωρούνται πολύ περισσότερο από τη συναισθηματική πίεση/εκβιασμό, τον εγωισμό και την (κατά τα φαινόμενα πάντα) απληστία.

δεν πρόκειται να μπω στη διαδικασία να μιλήσω για άδικη μεταχείριση και για το τι "αξίζει" να συμβεί γιατί αυτό είναι τουλάχιστον αφελές και παιδαριώδες.

για κάποιο λόγο έχω αλλάξει τον τελευταίο καιρό, με άλλαξαν θα ήταν πιο σωστό να πω αλλά σε αυτό θα έρθει ένα τέλος.

δεν ήμουν άλλωστε ποτέ αδύναμος για να γίνω τώρα

πληγώθηκα και κουράστηκα.

χωρίς τίτλο.

Απ'τη στιγμή που θες πολλά πράγματα ταυτόχρονα, εν τέλει καταλήγεις στο να μη θέλεις τίποτα ουσιαστικά. Μα έτσι δεν επικεντρώνεσαι πουθενά, δεν κοπιάζεις -πρακτικά- για τίποτα. Όποια αιτία και αν έχεις, όποια δικαιολογία και αν προβάλλεις στον εαυτό σου, το σίγουρο είναι πως πρέπει να αλλάξεις ρότα, να κάνεις άλλες επιλογές.

Ναι, αδικίες συμβαίνουν και ναι, σε παίρνουν από κάτω.

Μπορεί να σου χαλάνε τη μέρα.

Μπορεί να σου αλλοιώνουν τη συμπεριφορά.

Μπορεί να σε κάνουν μίζερο.

Η αλήθεια όμως είναι ότι μπορεί να παραμένεις προσκολλημένος σε αυτές και να τους επιτρέπεις να έχουν την επίδραση αυτή πάνω σου. Να μη σκέφτεσαι πλέον τι συμβαίνει γύρω σου, τι σου προσφέρεται κλπ. Αλλά, αντίθετα, να ελπίζεις, να προσδοκείς, να περιμένεις. Μα έτσι ζείς ουσιαστικά? Σαφέστατα όχι. Στη χειρότερη περίπτωση μπαίνεις και στη διαδικασία της υποκατάστασης. Κάνεις όντως επιλογές, φαινομενικά αφήνεσαι. Όμως στόχος σου δεν είναι να ζήσεις όλα όσα εκείνη τη στιγμή "ζεις" (επιφανειακά, χωρίς κανένα θετικό συναίσθημα) αλλά να προσπαθήσεις να ζήσεις αυτό το "άλλο", αυτό που μέσα σου θες, μέσα από πράγματα που το θυμίζουν ή που απλά σε κάνουν προσωρινά να ξεχαστείς. 

Τι το γνήσιο μπορείς να χτίσεις έτσι? Τίποτα. Για αυτό και είναι εξ ορισμού λανθασμένος ο συγκεκριμένος τρόπος διαχείρισης. Η συνεχής ανακύκλωση των ίδιων και των ίδιων σκέψεων που σε αποτρέπουν από την ενασχόληση με οποιονδήποτε άλλο άνθρωπο και την εκτίμηση οποιασδήποτε άλλης εμπειρίας, στο τέλος θα σε οδηγήσει στο μούδιασμα. Σε ένα συνεχές μούδιασμα που δε θα σου επιτρέπει να αλληλεπιδράς με την πραγματικότητα. Αν δεν το έχει ήδη κάνει... 

Και θα είναι κρίμα όταν θα ξέρεις ότι όλα αυτά γύρω σου, ίσως να αξίζουν περισσότερο από όσα έχεις στο μυαλό σου.

λύπη

όταν σβήνεις πράγματα
που έγραψες σε β' ενικό
για να τα γράψεις σε α'

Διαπίστωση

Σήμερα περπατούσα στο δρόμο,
(ακούγοντας αυτό)
σκεπτόμενος για άλλη μία φορά ένα εκατομμύριο πράγματα
 που μου περνούσαν από το μυαλό εκείνη τη στιγμή.
Και κλασικά προβληματιζόμουν.
Προβληματιζόμουν γιατί έβαζα με το μυαλό μου σενάρια,
επειδή έβλεπα πιθανούς λάθος χειρισμούς μου σε κοινωνικές συνευρέσεις
και αντιλήφθηκα (clap clap clap :) ) ότι, πραγματικά,
το να σκέφτεσαι τόσο πολύ και τόσο έντονα,
μονάχα προσοδοφόρο δεν είναι.
Γιατί όταν ζεις κάτι στο μυαλό σου, αυτόματα γεννάς προσδοκίες,
πρωτίστως και αποκλειστικά στον ίδιο σου τον εαυτό.
Μα αυτές οι προσδοκίες,
από τη στιγμή που δε σου έχουν γεννηθεί από κάποιον άλλο,
προφανώς και δεν αντιστοιχούν στην πραγματικότητα.
Και έρχεσαι εσύ και αντιδράς μετά με τρόπους ανεξήγητους
 και δύσκολα ερμηνεύσιμους απο τους άλλους.
Επομένως αυτή είναι μία στάση μη αποδεκτή.
Κάτι που σίγουρα δεν έχει να μου (σου) δώσει
 ό,τι πραγματικά επιθυμείς

Αυτό θέλω να μοιραστώ προς το παρόν.
Γενικά χαλαρώνω και ηρεμώ και προσπαθώ να λέω "yolo" ευκολότερα 
(έτσι βρε γιατί κατά βάθος όλοι χιπστεράδες είμαστε YOLO) :P

Με περιβάλλετε...

Είστε θολοί και εγωιστές.
Και δεν το λέω έχοντας στο νού μου το να σας κριτικάρω.
Έτσι είστε και έτσι διαμορφωθήκατε απο τα διάφορα βιώματα σας
και απο τις χιλιάδες σκέψεις που καθημερινά σας φυλακίζουν,
αντί να σας απελευθερώνουν.
Και εν τέλει αυτό που βγαίνει προς τα έξω είναι ο εγωκεντρισμός σας,
όσο καλά και αν προσπαθείτε να τον συγκαλύψετε.
Δυστυχώς για μένα, αυτό δεν αλλάζει το γεγονός πως είστε όμορφοι και έξυπνοι
όσο και αν πλέον κανείς σας δεν το δείχνει.

Μία αίσθηση, παραξενη.

Θελω να σου μιλησω πραγματικα.


Να σκεφτω μαζι σου.

Εχεις κατι ομορφο κάπου εκεί. Μέσα σου.




ΥΓ. όλοι μας είμαστε διαφορετικοί. τόσο διαφορετικοι. Ενθουσιάζομαι 

3. η λύση, ή οχι ακριβώς

                                                                              3                                                                                             Η Λύση, ή όχι ακριβώς

Θα σου πω τι θα ήταν το ιδανικό. Ο κόσμος αυτός, ο «περιρρέων» (όπως θα λεγε και κάπως πιο περίτεχνα) τον οποίο εγώ θέλω –ειλικρινά- να ζήσω εις ολόκληρον….-                    

Περίμενε λιγο! Έχασα τον ειρμό της σκέψης μου…

1. .Η μάνα μου με φωνάζει να της δώσω τυχόν άπλυτα (Να τι έχει σημασία στη ζωή μας πλέον! Να τι μας προβληματίζει. Είδες? Ο κόσμος που λέγαμε, ο «περιρρέων», αυτός βρε που με αηδιάζει)… θα μου πεις βεβαια εσυ, μα πώς θα ζήσουμε αν δε λύσουμε καθημερινα χρηστικά ζητήματα? Θα σου απαντήσω άλλη στιγμη σε αυτό γιατι ξεφεύγουμε.

2.Ο μπαμπάς με ρώτησε αν έχω πλύνει το μαγιό μου (εν τέλει είχε αλάτι πάνω :P).

Μου είπε «αν είσαι πιωμένος αυτό μοιάζει με εξώφυλλο από CD των Joy Division». Ξέρεις ρε, αυτό με τις ασπρόμαυρες παράλληλες γραμμές, το Unknown Pleasures. (ισχύει όντως τώρα που το παρατηρώ) Ναι, ναι όντως πολύ προχώ ο μπαμπάς αλλά το θέμα μας δεν είναι αυτό!                                                         

Πες μου τώρα εγώ πώς να συνεχίσω. Τώρα που το σπίτι έχει γεμίσει θόρυβο. Που τον έναν τον νοιάζει τι θα φάει και που η άλλη έβαλε πλυντήριο. Πες μου ΄τωρα πώς να συνεχίσω…..

(Φως)

(Όλοι χρειαζόμαστε λίγο φως
και εσύ και εγώ και ο καθένας.
Ακόμη και όσοι είναι πλέον μονόχνωτοι, βαρετοί και αφελείς.
Ναι, ακόμη και αυτοί που μπορεί να αποκαλέσεις υποδεέστερους.
Αλλα σίγουρα και οι καταξιωμένοι, οι φαινομενικά ολοκληρωμένοι.
Όλοι έχουμε ανάγκη το φως
ακόμη και αν δεν το θέλουμε.
Το φως, τώρα, τί είναι, θα ρωτήσεις
Μακάρι να ξερα.)

1. πριν την αρχή

1

                                                                      Πρίν την αρχή

Γράφω πάνω σε αποκόμματα περιοδικών σουντόκου. Πάνω σε αυτές τις ψιλοτσαλακωμένες, μουτζουρωμένες κόλλες. Λύνοντας σουντόκου απλοποιείς τόσο τη σκέψη σου που ουσιαστικά ζορίζεσαι να συμβαδίσεις με τον τρόπο σκέψης που απαιτείται. Αν και είναι απλός, όπως είπα. Αν και είναι καθαρά τεχνικός και μαθηματικός. Καμία σχέση δηλαδή με ό, τι σκέφτεσαι. Με όσα περνούν δηλαδή κάθε στιγμή από το νου σου και σε προβληματίζουν, σε ζορίζουν, σε απορροφούν. Είναι δύσκολο να κάνεις απλές σκέψεις. Αυτό είναι το πρόβλημά σου. Αυτό είναι τουλάχιστον το δικό μου πρόβλημα. Επιλέγω τη δύσκολη διαδρομή Συχνά την ακατόρθωτη. Αφήνοντας τα πράγματα μετέωρα. Εκεί κάπου στη μέση. Ανολοκλήρωτα.