μια παράγραφος τυχαία.

"Ήμουν πλούσιος. Μου άρεσαν τόσα πράγματα που δεν μπορούσα να νιώσω πάθος για τίποτα. Είναι ωραίο να ζει κανείς! Ξυπνούσα χαρούμενος, κάθε μέρα, για να κάμω πράγματα που μ'αρέσανε και πλάγιαζα ικανοποιημένος, με την ήρεμη ελπίδα του αύριο και του ξένοιαστου μέλλοντος... "

-Γκυ ντε Μωπασαν, "Φανταστικές ιστορίες"

phoenix

ίσως οι υπερβολικές και περιττές σκέψεις πρέπει να αρχίσουν να εξαφανίζονται.
αλλαγή στάσης απαιτείται πάντα, με συνειδητή προσπάθεια
και... κόπο (ναι, πρέπει να καταβάλλεται και αυτός που και που :p)

υπάρχουν τόσα όμορφα πράγματα με τα οποία μπορούμε να ασχοληθούμε,
επομένως γιατί να αναλωνόμαστε σε κάτι που μας προκαλεί δυσφορία?



this offering,
 we raise it up
(because we can)

ειρωνεία

Όταν πλέον το "Η κόλαση μου είναι οι άλλοι" του Σαρτρ το έχεις απομυθοποιήσει και το έχεις αναγάγει σε ένα εντελώς άλλο επίπεδο, γνωρίζεις πως κάτι δεν πάει καλά.

Πλέον δε σε στενοχωρούν οι άλλοι.
Δεν έχουν καν αυτή την ικανότητα.
Δεν είναι σε θέση
Γιατί? (θα αναρωτηθείς, δεδομένου ότι καθημερινά αλληλεπιδράμε με άλλους, ετεροκαθοριζόμαστε από αυτούς και χαιρόμαστε την παρουσία τους)

Θα σου απαντήσω.

Γιατι ο ίδιος σου ο εαυτός είναι ο μεγαλύτερος σου εχθρός
ή ναι, αν θέλω να επαναπαυτώ κάπως και να πω πως τις καταστάσεις δεν τις διαμορφώνουμε εμείς, τότε οι συμπαντικοί νόμοι (ο θεός, ή όπως ο καθένας το λέει) γελούν χαιρέκακα με διάφορα συμβάντα που μπορεί να μας τυχαίνουν.

Η ζωή δεν είναι όμορφη πάντα, έχει τις στιγμές της.

Είναι όμως σκληρή. Πάντα.

Και ακόμη και αν προσπαθήσεις και "δεχτείς τα χτυπήματα της" (για να το πω και dramaqueen-ιστικα)
μπορεί ποτέ να μην αλλάξει η νομοτέλεια που σε περιβάλλει.



Εύχομαι και αυτό να πρόκειται για μία ακόμη καταθλιπτική έξαρση και όχι για τη διαπίστωση μίας πάγιας κατάστασης.

Μία αίσθηση, παραξενη.

Θελω να σου μιλησω πραγματικα.


Να σκεφτω μαζι σου.

Εχεις κατι ομορφο κάπου εκεί. Μέσα σου.




ΥΓ. όλοι μας είμαστε διαφορετικοί. τόσο διαφορετικοι. Ενθουσιάζομαι 

3. η λύση, ή οχι ακριβώς

                                                                              3                                                                                             Η Λύση, ή όχι ακριβώς

Θα σου πω τι θα ήταν το ιδανικό. Ο κόσμος αυτός, ο «περιρρέων» (όπως θα λεγε και κάπως πιο περίτεχνα) τον οποίο εγώ θέλω –ειλικρινά- να ζήσω εις ολόκληρον….-                    

Περίμενε λιγο! Έχασα τον ειρμό της σκέψης μου…

1. .Η μάνα μου με φωνάζει να της δώσω τυχόν άπλυτα (Να τι έχει σημασία στη ζωή μας πλέον! Να τι μας προβληματίζει. Είδες? Ο κόσμος που λέγαμε, ο «περιρρέων», αυτός βρε που με αηδιάζει)… θα μου πεις βεβαια εσυ, μα πώς θα ζήσουμε αν δε λύσουμε καθημερινα χρηστικά ζητήματα? Θα σου απαντήσω άλλη στιγμη σε αυτό γιατι ξεφεύγουμε.

2.Ο μπαμπάς με ρώτησε αν έχω πλύνει το μαγιό μου (εν τέλει είχε αλάτι πάνω :P).

Μου είπε «αν είσαι πιωμένος αυτό μοιάζει με εξώφυλλο από CD των Joy Division». Ξέρεις ρε, αυτό με τις ασπρόμαυρες παράλληλες γραμμές, το Unknown Pleasures. (ισχύει όντως τώρα που το παρατηρώ) Ναι, ναι όντως πολύ προχώ ο μπαμπάς αλλά το θέμα μας δεν είναι αυτό!                                                         

Πες μου τώρα εγώ πώς να συνεχίσω. Τώρα που το σπίτι έχει γεμίσει θόρυβο. Που τον έναν τον νοιάζει τι θα φάει και που η άλλη έβαλε πλυντήριο. Πες μου ΄τωρα πώς να συνεχίσω…..

(Φως)

(Όλοι χρειαζόμαστε λίγο φως
και εσύ και εγώ και ο καθένας.
Ακόμη και όσοι είναι πλέον μονόχνωτοι, βαρετοί και αφελείς.
Ναι, ακόμη και αυτοί που μπορεί να αποκαλέσεις υποδεέστερους.
Αλλα σίγουρα και οι καταξιωμένοι, οι φαινομενικά ολοκληρωμένοι.
Όλοι έχουμε ανάγκη το φως
ακόμη και αν δεν το θέλουμε.
Το φως, τώρα, τί είναι, θα ρωτήσεις
Μακάρι να ξερα.)

2. η πραγματικότητα

                                                                              2                                                                                                                                                     Η Πραγματικότητα

Ζω σε δύο κόσμους. 

Αυτό των σκέψεών μου και αυτόν που βρίσκεται γύρω μου. 

Κοίτα ο δεύτερος δε μου αρέσει. Δε μου ταιριάζει, αν και προσπαθώ. Έχει ανθρώπους παράξενους και μισούς. Έχει αντικείμενα που πέφτουν, χαλάνε, σπάνε. Αντικείμενα που καταλαμβάνουν χώρο. Το γραφείο μου είναι γεμάτο από δαύτα. Από κρέμες για την ακμή, μέχρι μικρά αδιάβαστα μυθιστορήματα (Μπορις Βιαν-έχουν μαύρα μεσάνυχτα), μέχρι κάρτες φαρμακείων και ξυριστικές μηχανές. Με ενοχλεί να τα βλέπω. Θέλω να τα βάλω όλα σε ένα κουτί και να τα βγάλω απ΄ τη μέση. Βασικά όχι, θέλω να τα πετάξω στα σκουπίδια. Όμως σκέφτομαι το κόστος τους, ή το γεγονός ότι θα μείνω χωρίς…τίποτα. Χωρίς εφόδια δηλαδή για να τα βγάλω πέρα με τον κόσμο αυτό που με περιτριγυρίζει. Τον κόσμο που σου είπα ότι δε μου αρέσει. Δυστυχώς αυτός ζητά μονάχα τέτοια. Υλικά δηλαδή και αντικείμενα καθημερινής χρήσης. Όχι τις σκέψεις. Ή τουλάχιστον όχι τις σκέψεις μου. Αυτές, είπαμε, από μόνες τους συνθέτουν έναν άλλον κόσμο. Τον δεύτερο κόσμο στον οποίο ζω. Εύχομαι όλοι μας και όχι μονο εγώ. Το δεύτερο θα με κάνει να νιώσω πολύ μόνος -(πιθανότατα ισχύει παρ’ όλα αυτά)-,  θα με κλείσει στον εαυτό μου και θα με τοποθετήσει αρκετά πιο ψηλά από τους άλλους. Δεν το θέλω αυτό (για να μην με αποκαλέσεις πνευματικό ελιτιστή το λέω!). Θέλω να είμαι δίπλα τους. Αλήθεια! Αρκεί να το αντέχω και να το (/με) αντέχουν και αυτοί και να μην βαριέμαι.