Μπλε άτακτα γράμματα.

είναι εκεί για να σώσουν,

ή να πεθάνουν προσπαθώντας.

είναι εκεί για να σε γεμίσουν,

ασχέτως αν μπορούν, το κάνουν.

σε αποπροσανατολίζουν,

αλλά είναι εκεί και είναι άτακτα και δε μπορείς να μην τα προσέξεις.

σε κάνουν να ξεχάσεις,

και να θυμάσαι μόνο αυτά.

ζητούν με αυθάδεια την προσοχή,

και δυσκολεύεσαι να τους τη στερήσεις

Μπλε άσχημα γράμματα,

μπλε όμορφα πράγματα.

Μεθυσμένος Κρίτων

Ξαφνικό.
Απρόσμενο.
Τρομακτικό.
Απαγορευμένο.
Ευεργετικό.




Υ.Γ : "πού πας μόνος τέτοια ώρα?"

Μα.

Μα το φωνάζω μέσα μου καθημερινά,
το φωνάζω περιμένοντας απέλπιδα πως θα το ακούσεις.
Μη βγάζοντας όμως κανέναν ήχο, μη εξωτερικεύοντας το αυτονόητο και αυτό που δεν πρέπει να ξεχάσεις, ίσως να μη γνωρίζεις τίποτα. 
Θα έπρεπε.

Και αν ακόμη κάποτε το γνώριζες, ίσως τώρα το ξεχνάς.
Μα.

Και κουράζομαι να το φωνάζω και κουράζομαι να ζορίζομαι και να πιστεύω ότι κάθε μέρα που περνάει μπορεί το "αυτονόητο" να αλλάζει, η θερμοκρασία να πέφτει, η απόσταση να μεγαλώνει.

Ίσως θα πρέπει να το διεκδικήσω πιο σθεναρά.
Σθεναρά?
Εδώ δεν το διεκδικώ ούτε κατ'ελάχιστον.
Πρακτικά τουλάχιστον.
Δε θα 'θελα να ξεχάσεις.

Λείπω ναι.
Μα αυτό δε σημαίνει κάτι.

Σίγουρα όλα είναι διαφορετικά.
Μα αυτό ποιοτικά δεν υποβαθμίζει τίποτα που ίσχυε πριν.

Ξέρω να ζυγίζω καταστάσεις, όπως επίσης και ανθρώπους.
όσο τεχνικό και αν ακούγεται αυτό.
Όπως επίσης ξέρω και να εκτιμώ κατά πόσο ένα βλέμμα είναι καθαρό.

Μα, ίσως να μην ξέρω πως να συμπεριφερθώ.
Μα, ίσως και να μη σε νοιάζει.

.

Ορισμένες φορές, δεν μου προκαλεί θλίψη μία σκέψη, μία ανάμνηση ή μία εικόνα ενός πιθανού ή απίθανου σεναρίου.

 Εξουθενώνομαι ακριβώς επειδή αυτά απουσιάζουν. Νιώθω κενός. Νιώθω πως μου λείπει η ικανότητα να σκεφτώ ή να κάνω κάτι. Και στο σημείο αυτό από-νοηματοδοτώ τα πάντα.

 Μα δεδομένου ότι σημασία για εμάς πρακτικά έχει μονάχα ό,τι βρίσκεται στο συνειδητό μας (καθώς όσο και αν μας διαμορφώνει το ασυνείδητο δεν αντιλαμβανόμαστε την επίδρασή του), φτάνω στο σημείο να μην πιστεύω σε τίποτα. Να μη με γεμίζει τίποτα. Σαν ξαφνικά όλα να φαίνονται τρομακτικά ανούσια. Η αλληλεπίδραση, η διασκέδαση, φαίνονται τότε έννοιες ξένες, παιδικές και καθόλου προσοδοφόρες.

 Η ησυχία αυτή που κατακτάει κανείς στεγνώνοντας (όχι απαραίτητα εσκεμμένα) τις αναρίθμητες σταγόνες της σκέψης και μη αφήνοντας τες να ρέουν και να εξελίσσονται, νεκρώνει με τη σειρά της κάθε όρεξη για οτιδήποτε.

επίσης, πολλές φορές γίνεται να νιώσεις όμορφα σε έναν ατακτοποίητο όσο και σε έναν τακτοποιημένο χώρο, σε περίπτωση που ο πρώτος βγάζει μία αρμονία μέσα από αυτή την ανακατωσούρα. Αλλά τις πιο πολλές φορές συμβαίνει το αντίθετο, το ατακτοποίητο προκαλεί σύγχυση και σε γεμίζει δυσφορία. Ψιλά, κομμάτια χαρτί, μία κούπα και υγρό φακών πάνω σε ένα άβολο γραφείο δεν προσφέρουν τίποτα παρά μόνο μία ελαφρά απαισιοδοξία για τη ζωή

Ανεξερεύνητα συναισθήματα σε παράξενες ώρες.

http://www.youtube.com/watch?v=nrGhZmpoIDc


χαίρομαι, ακόμη και αν είμαι ο μόνος που μπορεί να καταλάβει και να απολαύσει το βάθος και την "μη-υπαγωγή-τους-σε-κανένα-κουτί "

προνόμιο (με μερικές σταγόνες παθολογίας)

Οι  αγκαλιές και τα αγγίγματα

 που σε ηρεμούν

και σε κάνουν

 να νιώθεις

γαλήνιος.

 ή

τα βλέμματα

 που σε καθηλώνουν

 έστω και  για μία φευγαλέα στιγμή.

σαθρά κεκτημένα.

-Από τη στιγμή που έχεις χτίσει ενα οικοδόμημα ή τουλάχιστον έχεις βοηθήσει σε μεγάλο βαθμό στην ανέγερσή του, είσαι σε θέση να επιβλέπεις πως αυτό εξελίσσεται και διαμορφώνεται.  -

Όταν -στη σπάνια αυτή περίπτωση όπου- προκαλούνται ακραίες εξάρσεις απ'την πλευρά ενός ατόμου, που πηγάζουν από τη στάση του ατόμου αυτού προς αυτόν που βρίσκεται απέναντί του (ή δίπλα του, ή κάτω ή πάνω από αυτόν--->όχι στο φυσικό χώρο προφανώς), σημαίνει πως το άλλο άτομο έχει κερδίσει την έγνοια αυτή προς το προσωπό του και είναι δεκτό το να συμβαίνει η έξαρση μπροστά του. Κάθε τέτοια αρνητική έξαρση, πέραν του αντικειμενικά θλιβερού αντικτύπου της, είναι μολαταύτα δειγματική -εξ αντιδιαστολής- του μεγέθους της "συμπάθειας" του ατόμου προς τον κάθε απέναντι (κλπ). Με την έννοια της συμπάθειας τίθεται εδώ η νοητή τοποθέτηση του απέναντι σε μία υψηλή θέση της -επίσης νοητής- κατάταξης που το άτομο έχει συνθέσει. Σε κάθε περίπτωση, η τοποθέτηση αυτή δεν αποτελεί "χάρη" ή απόρροια απλά του γεγονότος ότι το άτομο είναι θετικά διακείμενο προς τον απέναντι. Αντιθέτως είναι μία αναγκαία τοποθέτηση, καθώς αυτό επέβαλε η συμπεριφορά του απέναντι, δεδομένου ότι μπορεί να παρουσίασε εξαίρετα ή συγκινητικά στοιχεία. Η συμπεριφορά αυτή του απέναντι και αντίστοιχα η αλληλεπίδρασή της με τη συμπεριφορά του ατόμου είναι αυτές που κρατούν το οικοδόμημα σταθερό ή χτίζουν και άλλους ορόφους σε αυτό

Το παραπάνω δεν αναιρείται στην περίπτωση που το άτομο παύει να νιώθει άνετα με τον απέναντι. Δεν καταστρέφονται τα κεκτημένα του. Απλά από ένα σημείο και μετά, ο προσωπικός ζωτικός χώρος καταπνίγεται τόσο -όχι απαραίτητα από την ενέργεια κάποιου αλλά ίσως και από την απουσία αυτής- που τον αποζητάς με τρόπο άσχημο, αγενή, ωμό και απότομο. 




επίσης με φοβίζει το γεγονός ότι μπορεί για κάποιον το οικοδόμημα να έχει 5 ορόφους ενώ για κάποιον άλλο 2

ελιτισμός?

όταν οι άνθρωποι γύρω σου -πλην ελάχιστων εξαιρέσεων- δε σου φαίνονται αρκετοί.

είναι λες και σε περιτριγυρίζουν άτομα που δε σε εμπνέουν ή δε σε γεμίζουν.

αυτό δε σημαίνει απαραίτητα υποδεέστεροι ποιοτικά.

σημαίνει απλά πως θεωρείς πως δε φτάνουν εκεί που θα  'θελες να φτάσουν
(είτε επειδή απλά έχεις συνθέσει μία ιδεατή εικόνα τους στο μυαλό σου είτε επειδή πιστεύεις ότι μπορούν να ανέβουν με ευκολία αυτή τη σκάλα, την οποία τοποθετείς μπροστά τους)

και φτάνεις στο σημείο να θες να φύγεις και να προσφέρεις εσύ στον εαυτό σου αυτό που άλλοι δεν μπορούν.

χωρίς σε καμία περίπτωση να τους κατηγορείς.

άλλωστε οι φίλοι δεν είναι για τις δύσκολες στιγμές, όπως πολλοί πιστεύουν.

είναι και για να μοιράζεστε τα θέλω σας και να ανακαλύπτετε τους εαυτούς σας μαζί.

έχοντας πει αυτό θεωρώ πως όλη αυτή η στάση αλληλεγγύης στην οποία όλοι τόσο ρηχά εμμένουν,
κινείται απλά στην επιφάνεια του τι θα πει "προσφορά" στα άτομα για τα οποία νοιαζόμαστε ή ανθρώπινη αλληλεπίδραση.

Φυσικά, δεν υποβαθμίζεται έτσι εύκολα η αξία των εξαιρέσεων, όμως και πάλι, αυτές δε λάμπουν πάντα. Κατα τη φωτεινή τους όμως περίοδο σε ηρεμούν -σαν να βοηθούν στο να απλωθούν στο χώρο οι σκέψεις και η έντασή σου, πολλές φορές ακόμη και όταν αυτές είναι θετικές- κάνοντάς σε πραγματικά να θες κι άλλο χρόνο μαζί τους

(όλα αυτά σε καθαρά θεωρητικό επίπεδο και υπό ένα πρίσμα σκεπτικισμού και αμφιβολίας)
(με την έννοια πως δε γνωρίζω αν τα ασπάζομαι στον υπέρτατο βαθμό)

Αξιόλογο ΥΓ στα πλαίσια της συνειδητής διαφοροποίησής μου με τους συνανθρώπους μου (:P) σήμερα: Όταν απευθύνεστε σε κάποιον ο οποίος τυχαίνει να περνά πολυ χρόνο με δύο ή τρία συγκεκριμένα άτομα, δε σημαίνει πως καταργείται η αυτοτέλειά του ως οντότητα, ούτε πως ξαφνικά τα μόρια του δέρματός του ενώθηκαν με αυτά του ατόμου που βρίσκεται δίπλα του, ώστε να καταργείται η αυτόνομη βούλησή του και η μοναδικότητα της προσωπικότητάς του. Οπότε όταν συζητάς με κάποιον καλό θα ήταν να του απευθύνεις το λόγο στο β' ενικό και όχι το β' πληθυντικό!

νύχτα

άρνηση στην επικοινωνία

εσκεμμένη αποφυγή κάθε συνεννόησης

πρόκληση στεναχώριας στους άλλους
αποποίηση κάθε ευθύνης

αυπνία 

(με μάτια που εχουν ένα βλέμμα μπερδεμένο και απαθές, ένα βλέμμα προσηλωμένο στην οθόνη, ένα βλέμμα που κοιτάζει το πάτωμα και τους τοίχους) 

διάσπαση προσοχής

καμία διάθεση για οτιδήποτε

κοίταγμα προς τα πίσω

Περνάνε οι μέρες, φεύγουν,
και κάτι φεύγει πάλι.
Κάτι μαζί τους παίρνουν, μα άγνωστο τι
κάτι γλυκό, μειλίχιο και ηδύ.

Πάντα περίμενες πως τ'αύριο θα ρθει,
πάντα εκεί προσδοκούσες.
Καθώς φαίνεται όμως αυτό αργεί.

Μα όταν έρθει, μη νομίζεις
πως καλό θα δεις.
Ο έρωτας και η ομορφιά θα ειν' τότε χαμένα

Aπόλεσε ελπίδες και όνειρα αφελή
αυτά δεν ειν' για σένα.

Κάθε μέρα κάτι φεύγει, μα άγνωστο τι
Στο τέλος τι θα μείνει;


Δε λάμπουν έτσι τα μάτια μας, μικρέ,
το νέφος κι αν περάσει
Δε λάμπουν μάλλον ποτέ

glades of ambivalence

(H ανάρτηση που θα διαβάσεις δεν εξυπηρετεί κάποιο συγκεκριμένο σκοπό ούτε είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα,απλά βαριόμουν και η όρεξη για να κάνω οτιδήποτε άλλο έλειπε :P)

Βλέποντας ή ακούγοντας πράγματα

μπορούμε είτε να στεναχωρήθουμε, 

είτε να θυμώσουμε, 

είτε να σκεφτούμε διάφορα μικροπρεπή και κακεντρεχή πράγματα

 για το άτομο από το οποίο αυτά πηγάζουν... 

όλα τα παραπάνω ακόμη και όταν είναι βάσιμα και πλήρως δικαιολογημένα

έχουν ως άμεσο αντίκτυπο το να αναλωνόμαστε σε κάποιον.

μα αυτό αποτελεί δείγμα της αξίας που μπορεί να δίνουμε -αδικαιολόγητα αυτή τη φορά- στο εκάστοτε τέτοιο άτομο ή του πληγωμένου εγωισμού μας που αναδύεται από το παρελθόν για να μας "βασανίσει".

Στην περίπτωση όμως που ξέρουμε πως τίποτα από όσα αναφέρθηκαν δεν έχουν ουσία, ακριβώς επειδή ορισμένοι άνθρωποι δεν έχουν ουσία (ναι, τους ανθρώπους πρέπει να τους ζυγίζουμε και να τους κατατάσσουμε και θα ήταν αφελές να νομίσει κάποιος ότι αυτό είναι εγωκεντρικό ή ρηχό), τότε η μοναδική οδός είναι η παγωμένη και συνάμα γλυκιά απάθεια :)

Aπό την άλλη, δε συνηθίζω προσωπικά να επεξεργάζομαι τόσο όσα -σε αντιδιαστολή με ότι ανέφερα πριν- "βλέπω και ακούω" και μου γεννούν θετικά συναισθήματα. Δε σημαίνει όμως πως τα παραβλέπω ή τα υποτιμώ. Ακριβώς το αντίθετο.

Αυτά είναι που αξίζουν.

 Στο τέλος της ημέρας αυτά θα μου λείψουν (και σκέφτομαι ότι θα 'θελα να βρίσκομαι αλλού αυτή τη στιγμή, απέναντι σε ένα συγκεκριμένο άτομο, κοιτάζοντας το)  ή θα νιώσω ότι με γεμίζουν (πράγμα που με κάνει χαρούμενο με τον πιο λεπτεπίλεπτο και όμορφα χαλαρό τροπο)

Ακαθόριστος

Συχνά δεν είναι από δειλία όταν οι άνθρωποι αντί να κάνουν βήματα προς τα μπρος
περπατούν προς τα πλάγια.
Άλλωστε αν ήταν απόρροια της δειλίας όλη αυτή η συναισθηματική και νοητική μετακίνηση,
 είτε θα ήταν προς τα πίσω (δηλαδή η  "κάθε φύσης" σχέση θα υποβιβαζόταν, θα αποκτούσε ξαφνικά μικρότερο νόημα),
 είτε τα βήματα θα άρχιζαν σιγά σιγά να γίνονται όλο και πιο ασταθή (οπότε και μαθηματικά θα επερχόταν η ρήξη ακριβώς γιατί η αργή και διστακτική κατεύθυνση κάθε ανθρώπου θα ήταν από άλλες κατευθύνσεις)

όχι, δεν είναι από δειλία.
Είναι εξορθολογισμός και λύση μίας κατάστασης που εξ ορισμού ζορίζει, η κατάσταση του "απροσδιόριστου", του "ενδιάμεσου" και του "ανεξήγητου"

όχι, δε θεωρώ πως πρέπει οι ανθρώπινες σχέσεις να μπαίνουν σε στεγανά απαραίτητα "πληρώντας προυποθέσεις", ωστόσο θεωρώ πως αυτά και οι συγκεκριμενοποιήσεις ειδικότερα, είναι ευκολώτερα διαχειρίσιμες.

Και ορισμένα συναισθήματα δεδομένου ότι είναι τόσο περίεργα και αντιφατικά (έντονα και αδύναμα)
δεν οδηγούν σε κάτι χειροπιαστό, ακριβώς επειδή δεν είναι επιδεκτικά εξωτερίκευσης. Και αυτό δεν είναι κακό, απλά δε μετουσιώνεται -και καλώς πιστεύω- σε κάτι άλλο, χωρίς -πάλι- να είναι αυτό.


*****http://www.youtube.com/watch?v=Z0XwOjSpdbc

περπατώντας σε ένα πεζόδρομο το βράδυ.

Επέστρεφα σπίτι από έξοδο, είχε βρέξει κλπ
 και μπροστά μου περπατούσαν δύο 30άρηδες (ή κάπου τόσο τέλοσπάντων).
Συζητούσαν. Παραθέτω όσα έλεγε η κοπέλα:
"... όχι ρε συ, αυτό είναι η καψούρα. Ότι δηλαδή εσύ θα λείπεις και μπορεί να με ενοχλήσει 
το ότι δεν είσαι εδώ αλλά, να, θα κάνω κάτι με κάποιον άλλο. Ενώ ο έρωτας είναι κάτι διαφορετικό.
Είναι το να λείπεις, και να θέλω να δω το χαμόγελο σου, να μου λείπει η μυρωδιά σου και να
επιθυμώ να είσαι δίπλα μου."

Έντεχνο σίγουρα, αλλά σε καμία περίπτωση ψευδές ή παρατραβηγμένο.


*Ο καιρός έχει κάτι το ιδιαίτερο... Το κρύο αυτό που συχνά μας ενοχλεί, είναι θα έλεγα αρκετά ευεργετικό σε ορισμένα θέματα*

Αυτή τη στιγμή.

Κούραση

(νοητική, συναισθηματική, ψυχική, σωματική)

Ραθυμία

(γιατί το εύκολο είναι απλό και καταντά βαρετό)

Ανία και Πλήξη

(γιατί η δειλία και η εσωστρέφεια σου έπαψε να με γοητεύει)

Ασυνεννοησία

(λόγω του εγωκεντρισμού που μας διακατέχει)

Αβεβαιότητα

(γιατί δεν μπορώ να ξέρω τι σκέφτεσαι)

Μετάνοια

(που δεν υπάρχει αλλαγή στάσης και συμπεριφοράς απ' την πλευρά μου σε πολλά θέματα)

 Απογοήτευση 

(από και προς το πρόσωπο μου)

Αναποφασιστικότητα

(όταν δεν ξέρεις τι θες, τίποτα δεν είναι αρκετό και συνάμα είναι όλα υπερβολικά ψυχοφθόρα και πιεστικά)

Απληστία

(γιατί θέλω τα πράγματα να εξελίσσονται κάθε φορά με τον τρόπο που εγώ επιθυμώ)

και παράλληλα με όλα αυτά ένας διστακτικός ενθουσιασμός

(για διάφορα ζητήματα και ανθρώπους)

 Η συμπεριφορά μου εύχομαι να μην έχει συνέπειες πάντα, γιατί αλλάζει με ρυθμούς ταχύτατους. Ναι είναι ασυνεπής, δεν ξέρω ποιον ζορίζει, αλλά δεν μπορώ να κινηθώ σε άλλους ρυθμούς. Σκέφτομαι πάρα πολλά πράγματα ταυτόχρονα :) και εξωτερικεύω μικρό μονάχα μερίδιο από τα μεγαλειώδη, φτηνά, έξυπνα, γελοία κλπ πράγματα που περνάνε από το μυαλό μου. Και μου αρέσουν οι άνθρωποι, ίσως περισσότερο από όσο πρέπει με τρόπο όμορφο και ταυτόχρονα ανθυγιεινό, πρωταρχικά για μένα και δευτερευόντως για αυτούς.

μία (επίσης) άσκοπη ανάρτηση λόγω μίας (εξ ίσου) άσχετης αφορμής (2)

(Δεν ξέρω τι πάραξενο είναι αυτό που με προβληματίζει τον τελευταίο καιρό και θέλω συνεχώς να ερμηνεύω συμπεριφορές ή να παρατηρώ πώς φέρονται οι άλλοι. Μάλλον είναι που όλοι διαφέρουμε σε τόσα πολλά επίπεδα και αυτό με φοβίζει και με εξιτάρει παράλληλα. Υποσυνείδητα κάνω τόσες πολλές κατηγοριοποιήσεις στους ανθρώπους και μάλλον αυτό βγαίνει προς τα έξω συχνά πυκνά γιατί άκουσα πρόσφατα πως είμαι επικριτικός άνθρωπος και πως "ζυγίζω" τους γύρω μου βάσει των συμπεριφορών τους. Δε θεωρώ πως αυτό είναι αρνητικό, ούτε σκοπεύω να το καταστείλω.)

Να θυμάσαι ότι οι άλλοι θα σε κρίνουν εξ ίσου βάσει όσων λες και κάνεις

και αντίστοιχα βάσει όσων δε λες και δεν κάνεις....

Νομίζω εν τέλει τα κίνητρα μας, ο λόγος για τον οποίο συμπεριφερόμαστε με ένα συγκεκριμένο τρόπο, δημιουργώντας μία συνέπεια στη συμπεριφορά μας, ίσως να έχουν μεγαλύτερη σημασία από τη συμπεριφορά καθ'εαυτή. Δυστυχώς όμως είναι δυσκολότερο να έρθουν στην επιφάνεια, δυσκολότερο να εξωτερικευθούν και να γνωστοποιήσουν στους άλλους πως η συμπεριφορά μας μπορεί να είναι και ολοκληρωτικά ασυνεπής προς αυτό που αισθανόμαστε και επιθυμούμε να εξωτερικεύσουμε.

Αυτά για όσους διακρίνουν αυτό που θέλουν από αυτό που κάνουν,

είτε είναι από δειλία, είτε από ντροπή, είτε από εγωισμό, είτε απο αβεβαιότητα.

Υπάρχει και άλλη κατηγορία ατόμων. Όλοι όσοι αποδιώχνουν τους δισταγμούς από μέσα τους, πράττοντας με σιγουριά, συχνά μη αναλογιζόμενοι (ή αδιαφορώντας για) τις συνέπειες.

Τέλος, ανάμεσα μας ζουν και οι άνθρωποι που δεν βιώνουν καν αυτό το συσχετισμό σκέψης-πράξης, ερμηνείας ασυνεπών συμπεριφορών κλπ. Οι άνθρωποι αυτοί -σε αντίθεση με όσους υπάγονται στις δύο προηγούμενες κατηγορίες- είναι όσοι επιλέγουν να μην κάνουν προσπάθειες για τους άλλους. Είναι όλοι όσοι διαθέτουν ένα τόσο μεγάλο Εγώ που αφενός τους καταπνίγει και αφετέρου τους καθιστά ανίκανους στο να "ξεκλειδώσουν" άλλα άτομα, να κοπιάσουν συνειδητά για να τα γνωρίσουν.

μία άσκοπη ανάρτηση λόγω μίας άσχετης αφορμής (1)

εμένα μου αρέσουν οι άνθρωποι και δεν απογοητεύομαι.
απλά γνωρίζω πως κάθε συμπεριφορά έχει συνέπειες..
με την έννοια ότι μια σχέση -οποιασδήποτε φύσης-
δεν μπορείς να την συνάψεις πόσο μάλλον να τη συντηρήσεις χωρίς κόπο
και προσπάθεια...
Προσπάθεια είτε για να καταλάβεις τον άλλο είτε -γιατί όχι- να τον εκπαιδεύσεις 
όπως λέει και μια φίλη...
Έτσι χτίζονται και διαμορφώνονται οι σχέσεις.

Αν αντίθετα είσαι από τα άτομα που αδιαφορούν
 και δεν κάνουν κινήσεις για εξωτερίκευση χαρακτηριστικών, καλοπέραση, απλή και ανούσια καθημερινή συζήτηση κλπ, τότε πως θα γνωρίσεις ανθρώπους?
και προφανώς δεν αναφέρομαι στη γνωριμία ως "χαίρεται με λένε Α."
αλλά στο να ανταλλάξεις πράγματα με τον άλλο
σκέψεις, απόψεις, εμπειρίες.....


νομίζω αυτό είναι το ουσιαστικότερο και εν τέλει από αυτό γινόμαστε πλουσιότεροι και πιο ολοκληρωμένοι άνθρωποι....

*το να κυνηγάμε τους άλλους δεν είναι κακό.... ούτε το να τους "καταναλώνουμε" απαραίτητα είναι...
Άλλωστε αυτοί που εν τέλει θα αξίζουν, θα φροντίσουν ώστε το ενδιαφέρον μας για αυτούς να μη στερέψει μετά τις πρώτες λίγες συναναστροφές.... 

**Γιατί ναι, αν και δεν απογοητεύομαι, πλέον βαριέμαι εύκολα (όχι επειδή θεωρώ πως οι άλλοι δεν αξίζουν, το αντίθετο ακριβώς, απλά έχω κουραστεί από τις άβολες (:p) ανθρώπινες σχέσεις)

αχά

υποθέτω (ή διαπιστώνω, όπως το θες πάρ'το)
ότι το να παίρνεις πράγματα
χωρίς να δίνεις
δεν είναι γαμάτο όπως κανείς θα προσδοκούσε
αλλά μπορεί να σου επιστρέψει με τρόπο άσχημο,
μπούμερανγκ, όπως λένε.


φχαριστώώώ.

μια παράγραφος τυχαία.

"Ήμουν πλούσιος. Μου άρεσαν τόσα πράγματα που δεν μπορούσα να νιώσω πάθος για τίποτα. Είναι ωραίο να ζει κανείς! Ξυπνούσα χαρούμενος, κάθε μέρα, για να κάμω πράγματα που μ'αρέσανε και πλάγιαζα ικανοποιημένος, με την ήρεμη ελπίδα του αύριο και του ξένοιαστου μέλλοντος... "

-Γκυ ντε Μωπασαν, "Φανταστικές ιστορίες"

phoenix

ίσως οι υπερβολικές και περιττές σκέψεις πρέπει να αρχίσουν να εξαφανίζονται.
αλλαγή στάσης απαιτείται πάντα, με συνειδητή προσπάθεια
και... κόπο (ναι, πρέπει να καταβάλλεται και αυτός που και που :p)

υπάρχουν τόσα όμορφα πράγματα με τα οποία μπορούμε να ασχοληθούμε,
επομένως γιατί να αναλωνόμαστε σε κάτι που μας προκαλεί δυσφορία?



this offering,
 we raise it up
(because we can)

και εκλείπει μία σωστή συμπεριφορά.
από τον οποιονδήποτε νομίζω.